Psychologia humanistyczna

26 Paźdź

Psychologia humanistyczna zwana jest „trzecią siłą w psychologii”. Nazywa się ja także przełomem w psychologicznym myśleniu o człowieku (por. Rosińska i Matusewicz 1982, Jankowski 1978). Nurt ten rozwinął się w latach 40. XX wieku w opozycji do psychoanalizy i behawioryzmu, którym zarzucano kreowanie uproszczonego i nieprawdziwego obrazu człowieka — zniewolonego przez popędy (jak go chciała widzieć psychoanaliza) ,lub sterowanego przez sytuacje bodźcowe (na czym koncentrował się behawioryzm). Pominięte zostały natomiast czynniki specyficznie ludzkie, decydujące o psychologii człowieka, jak na przykład: poczucie autonomii i sensu życia, wolna wola, system wartości i dążeń życiowych, poczynania twórcze (por. Tomaszewski 1984). Wątki te, eksponowane głównie w filozofii — zwłaszcza fenomenologii, egzystencjalizmie i personalizmie — zostały rozwinięte m.in. w koncepcjach zaburzeń i psychoterapii. W nurcie humanistyczno-egzystencjalnym zaburzenia traktowane są w kategońach deficytów rozwoju osobowości, powstałych na skutek niezaspokojenia ważnych psychologicznych potrzeb jednostki — miłości, akceptacji, autonomii, realizacji znaczących indywidualnie wartości. Celem psychoterapii jest tu stworzenie warunków do przeżycia korektywnych doświadczeń emocjonalnych (problem ten akcentują szkoły humanistyczne) oraz pobudzenie do refleksji nad ważnymi wartościami i wyborami życiowymi (wątek pierwszoplanowy w podejściu egzystencjalnym). Terapia ukierunkowana jest na teraźniejszość i przyszłość — nie rozważa się w niej przeszłych doświadczeń ani historii życia pacjenta. Odbywa się z poszanowaniem autonomii pacjenta, czego wyrazem są niedyrektywne zachowania terapeuty, a także, w przypadku niektórych koncepcji (np. Rogersa i Perlsa), zamiana pojęcia „pacjent” na „klient”, co ma podkreślać równorzędne relacje między terapeutą a osobą zgłaszającą się po pomoc. W toku sesji terapeutycznych klient sam decyduje o problemach, które porusza, poziomie intensywności pracy i czasie jej trwania.

Wśród reprezentantów orientacji humanistycznej stosunkowo najpełniejsze koncepcje zaburzeń i psychoterapii sformułowali Rogers i Perls, zaś egzystencjalne szkoły psychoterapii stworzyli Franki i Laing.

Lidia Grzesiuk, Psychoterapia

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d bloggers like this: